မေန႔ကကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့တဲ့ ငယ္ငယ္က ဟယ္ရီေပၚတာအေၾကာင္းမဆက္ခင္ ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနခဲ့တဲ့ အိမ္အေၾကာင္းေျပာခ်င္ပါေသးတယ္ ........ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ေပါ့ ..........
အဲဒီအိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြႀကီးျပင္းခဲ့ၾကပါတယ္ ...... အခုေတာ့ အဲဒီအိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အေမရယ္၊ ဒုတိယအစ္မရယ္၊ ညီမအငယ္ဆံုးရယ္၊ စုစုေပါင္း (၃)ေယာက္သာေနပါေတာ့တယ္ ......
အဲဒီအိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္ကေပ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္၊ ငိုခဲ့ရတယ္၊ ဝမ္းနည္းခဲ့ရတယ္၊ မေနခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ စိတ္ညစ္ခဲ့ၾကဘူးပါတယ္ .... ဒီအိမ္ကေလးအေၾကာင္းေျပာရင္ တစ္ေထာင့္တစ္ည ပံုျပင္လိုျဖစ္မွာပါ ........... အခုေတာ့လဲ တိတ္တိ္တ္ဆိတ္ဆိတ္ပါပဲ ..........
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ကၿမိဳ႕လယ္ မက်တက်ေပါ့ ....... ရန္ကုန္ကပြဲစားေတြအေျပာနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ..... ေဈး၊ ေက်ာင္း၊ ဘုရား၊ ကားဂိတ္၊ ရုံး အကုန္နီးေပါ့ .........
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ၿမိဳ႕ကေလးက မြန္ျပည္နယ္ထဲက မုဒုံဆိုတဲ့ၿမိဳ႕ကေလးပါ ............ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္ကေတာ့ ပညာေတာ္၊ ပညာတတ္ေတြ အေျမာက္အမ်ားထြက္ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ကေလးပါ ............. ေျပာရရင္ ပညာကုိအားေပးတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးေပါ့ ......... ကၽြန္ေတာ္တို႔ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝကဆို (၁၀) တန္းေအာင္စာရင္း ထြက္ရင္ ေဆးေက်ာင္းကို အေယာက္(၂၀)၊ အင္ဂ်င္နီယာ (၄၀)၊ စသျဖင့္ အမ်ားႀကီးထြက္ေအာင္ သင္ေပးႏိုင္တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြရွိခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ကေလးေပါ့ ......
ပညာဆိုလို႔ အိမ္အေၾကာင္းေျပာရင္းကေန ေျပာရအံုးမယ္ .......... ကၽြန္ေတာ္သူငယ္တန္း စတက္ရတဲ့ေန႔ကို သတိယမိလို႔ပါ .......... မွတ္မွတ္ယယ အဲဒီေန႔က အေမကေက်ာင္းလိုက္ပို႔တာေပါ့ ........... ေစာေစာကေျပာသလိုပဲ ေဈးနီး၊ ေက်ာင္းနီးအိမ္ဆိုေတာ့ ......... မူလတန္းေက်ာင္းက အိမ္နဲ႔ဆို (၄)အိမ္ေလာက္ဘဲျခားတာပါ ........... အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုလြယ္အိတ္ျပင္ေပးၿပီး လက္ဆြဲေခၚသြားတယ္ ...... ေက်ာင္းေရွ႕မွာ မုန္႔ေရာင္းတဲ့ေဈးတဲကေလးရွိပါတယ္ ............. ေက်ာင္းေစာင့္မိသားစု က အပိုဝင္ေငြရေအာင္ေစ်းေရာင္းတာပါ ......... ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းစတက္တဲ့အဲဒီေန႔မွာ အေမက (၁၀)ျပားတန္ ထန္းလ်က္ျပားတစ္ျပားဝယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲကို ထည့္ေပးၿပီး ေက်ာင္းထဲ ဝင္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္ ............. ကၽြန္ေတာ္လည္းအေမ့ကို လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္နဲ႔ပဲ ေက်ာင္းထဲဝင္သြားတာပါပဲ .... အဲဒီေန႔ကိုေတာ့ ဒီေလာက္ပဲမွတ္မိေတာ့တာပါ ............. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘဝမွာ ပထမဆံုးေက်ာင္း စတက္ရတဲ့ ေန႔ကို အခုထိမွတ္မိေနေသးတာပါ ............ အေဖက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုငယ္ငယ္တံုးက ခုေခတ္လို မူႀကိဳမပို႔ခဲ့ပါဘူး ........
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မူလတန္းေက်ာင္းသားဘဝက သိပ္ေတာ့ေထြေထြထူးထူးေျပာစရာ မရွိပါဘူး ........ သာမန္ျဖတ္သန္းမႈပါဘဲ .. သူငယ္တန္း ... (၁)တန္း .... (၂)တန္း ... (၃)တန္း သာမန္ပါပဲ .... အတန္းထဲမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က တတိယေလာက္ ပံုမွန္ရေလ့ရွိပါတယ္ .... ကၽြန္ေတာ့္အေရွ႕မွာက ဒုတိယနဲ႔ပထမကို မေလးမႈံ နဲ႔ ေကခိုင္ညြန္႔ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ (၂)ေယာက္က အလံလုသလို သူတစ္လွည့္ ကိုယ္တစ္ခါ ေနရာလုေနၾကေပါ့ ... မွတ္မိစရာဆိုလို႔ မနက္ခင္းေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထိုးတာနဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းဆိုၿပီးရင္ ဆရာႀကီး ဦးအုံးတိတ္က ဘုရားစာတိုင္ေပးရင္ အားလံုးလက္အုပ္ခ်ီၿပီး ဘုရားစာလိုက္ဆို၊ ဘုရားရွိခိုးရတာကိုပါ ..... သိပ္ေကာင္းတဲ့အေလ့အက်င့္ေပါ့ .....
ဆရာႀကီးဦးအံုးတိတ္က အသံၾသဇာေကာင္းလို႔ တစ္ေက်ာင္းလံုးၾကားေအာင္ ေအာ္ႏိုင္သူပါ ... (ဘယ္ေလာက္ေအာ္ႏိုင္သလဲဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနမေကာင္းလို႔ေက်ာင္းမတက္ႏိုင္တဲ့ ရက္ေတြဆို ဆရာႀကီးရဲ႕စာသင္တဲ့အသံကို အိမ္ကေန ေကာင္းေကာင္းၾကား ရပါတယ္ ......... ေနာက္ေတာ့ဆရာက အပိုအလုပ္အေနနဲ႔ ဘိသိက္ဆရာ လုပ္ပါေသးတယ္) ...... ေက်ာင္းသားအားလံုးလဲေၾကာက္ၾကပါတယ္ ... ညေနေက်ာင္းဆင္းရင္လည္း ဆရာႀကီးက စက္ဘီးကိုေျဖးေျဖးစီးရင္း လမ္းေပၚက ေက်ာင္းသားအားလံုးကို လက္ပိုက္ၿပီး လမ္းေဘးကေနကပ္သြားဖို႕ သူ႔အသံနဲ႔ တစ္လမ္းလံုးေအာ္သြားေတာ့တာပါပဲ ........
No comments:
Post a Comment