အိမ္ (ပညာသင္ခ်ိန္-၃)

အိမ္.. လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားေပမယ့္ အိမ္ အေၾကာင္းမေရးရေသးပါဘူး … ကၽြန္ေတာ္အေဖက အဲဒီတံုးက ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ(မဆလ)ရဲ႕ ၿမိဳ႕နယ္ေကာ္မတီ (လယ္သမား၊ အလုပ္သမားအစည္းအရံုး)မွာပါ။ အခုကၽြန္ေတာ့္စာကို ဖတ္ေနတဲ့လူေတြကေတာ့ တစ္မ်ဳိးထင္လိမ့္မယ္ …. အဲဒီတုံးက ဆိုရွယ္လစ္စံနစ္ေၾကာင့္ ခံစားရတဲ့ (သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္မသိတဲ့) ေနာက္ကြယ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု စံနစ္ရဲ႕သားေကာင္ ျဖစ္ရပံုအေၾကာင္းေတြ ….. အခုေခတ္စကားနဲ႔ဆို (behind the scenes) ေပါ့ …… ေနာက္ပိုင္းတိုက္ဆိုင္ခ်ိန္က်ရင္ ျပည့္ျပည့္စံုစံုေျပာျပပါ့မယ္။

ေနာက္တစ္ခုက(၄)တန္းႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ျဖစ္ပံုအေၾကာင္း ေျပာျပရအံုးမယ္။ သူငယ္တန္းကေန (၄)တန္းအထိမွာ သီဟ၊ ေသာင္းထြဋ္၊ စတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြလည္းရွိေသးတယ္။ ေသာင္းထြဋ္ရဲ႕မိဘေတြက ၿမိဳ႕မေစ်းမွာ ေရႊဆိုင္ဖြင့္ပါတယ္။ အခုေတာ့သူက မေလးရွားမွာပါ။ သီဟ မိဘေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အေတာ္ခင္တဲ့ ဦးခင္ျမင့္နဲ႔ ေဒၚစီပါ … ဦးခင္ျမင့္က ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ(မဆလ)ရဲ႕ ၿမိဳ႕နယ္ေကာ္မတီ ဥကၠ႒(လူႀကီးေပါ့)ပါ။ ေဒၚစီကေတာ့ မိခင္နဲ႔ကေလးေစာင့္ေရွာက္ေရးေဆးခန္းက က်န္းမာေရးဝန္ထမ္းဆရာမပါ။

ေျပာခ်င္တာက လူႀကီးေတြအခ်င္းခ်င္းရင္းႏွီးမႈပါ။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဘယ္လိုစျဖစ္မွန္း အခုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သီဟ စကားမ်ားၿပီးရန္ျဖစ္ပါေလေရာ၊ စာသင္ေနခ်ိန္ဆိုေတာ့က်ိတ္ၿပီးျဖစ္ေနတာေပါ့ …. မွတ္မိေနေသးတာကေတာ့ အဲဒီတံုးက ေက်ာင္းျပင္ေနလို႔ ေက်ာင္းေရွ႕ကကြက္လပ္မွာ သဲပံုႀကီးတစ္ပံု ရွိေနတာပါ။ ေန႔လည္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္လည္းက်ေရာ ႏွစ္ေယာက္သား သဲပံုေပၚတက္ၿပီး နပန္းသတ္တာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးမ်က္ႏွာေတြမွာ လက္သဲျခစ္ရာေတြနဲ႔ စုတ္ျပတ္ကုန္တာပါပဲ။ ညေနက်ေတာ့ အိမ္မွာ ဆက္တီးခံရတာေပါ့ … သီဟရဲ႕အေဖ ဦးခင္ျမင့္လည္း ညေနက်ေတာ့အိမ္ကိုေရာက္လာၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ေမးတာေပါ့ .. ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ ဒီေန႔အခ်ိန္အထိ ဘယ္ကစျဖစ္တယ္ဆိုတာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးမေျပာဘူးထင္ပါတယ္ .. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီကထဲက မွတ္ဥာဏ္ထဲကထုတ္ပစ္လိုက္လို႔လားမသိဘူး ဘာမွကိုမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္သာဆိုးခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္ … ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္လို တစ္ေယာက္မွ ေက်ာ္မေကာင္းၾကားမေကာင္း ရန္မျဖစ္ဖူးပါဘူး။

ဒီလိုန႔ဲကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း(၄)တန္းကိုေအာင္လာတယ္ဆိုပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္နားက မူလတန္းေက်ာင္းက ေအာင္ေတာ့ အလယ္တန္း နဲ႔ အထက္တန္းကို အ.ထ.က(၁) ေက်ာင္းႀကီးမွာ ေျပာင္းၿပီးတက္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္တုံးကေတာ့ ၿမိဳ႕ကို (ၿမဳိ႕ဆိုတာ ေမာ္လၿမိဳင္ကို ေျပာတာပါ)ေတာင္ မေရာက္ဖူးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ (၃)တန္းလား (၄)တန္းလားမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး … အဲဒီေလာက္မွ ၿမိဳ႕ကို အေဖေခၚသြားလို႔ေရာက္ဖူးတာ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔အလယ္တန္းတက္ေတာ့ ေက်ာင္းက အိမ္နဲ႕ဆိုရင္ နည္းနည္းေဝးသြားၿပီ။ ထမင္းခ်ိဳင့္ထည့္သြားရတာေပါ့။ (၅)တန္းစတက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ(ေအ)ခန္းမွာေနရပါတယ္။ (ေအ)ခန္းက ၿမိဳ႕နယ္တစ္ခုလံုးက မူလတန္းေက်ာင္းေပါင္းစံုက လူေတာ္ေတြခ်ည္း စုလာတာဆိုေတာ့ သူ႔ထက္သူေတာ္သူေတြခ်ည္းပဲေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္သာနည္းနည္းေရွာ္တာ… ေစာေစာက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အတူတူပါတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းက မူလတန္းေက်ာင္းေရွ႕မွာေနတဲ့ သီသီေအး(အခုအင္ဂ်င္နီယာ)၊ ခင္ေမာင္သန္း၊ ေကခိုင္ညြန္႔၊ ေလးမႈံ၊ သီဟ၊ ကၽြန္ေတာ္ တစ္တန္းထဲကိုေရာက္တယ္ထင္တာပဲ။ က်န္တဲ့သူေတြေတာ့ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။

ေျပာရရင္ေတာ့ မူလတန္းတုံးက သူငယ္ခ်င္း ေကခိုင္ညြန္႔ရဲ႕ အေဖ ဆရာႀကီး ဦးဘညြန္႔က အဲဒီတုံးက အ.ထ.က(၁)ရဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးထင္တယ္။ ေနာက္ေတာ့သူကၿမိဳ႕နယ္ပညာေရးမွဴးျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီမွာ (၅) တန္း(ေအ)ရဲ႕အတန္းပိုင္ဆရာက ပထဝီသင္တဲ့ ဆရာဦးျမင့္သိန္းပါ။ ဆရာက ခပ္တည္တည္ေနတတ္ၿပီး စာမရလို႔ကေတာ့ အေဆာ္ၾကမ္းတယ္လို႔ နာမည္ႀကီးပါတယ္။ ဆရာ့အမ်ိဳးသမီးကလည္း အဲဒီေက်ာင္းကဆရာမပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကံေကာင္းတာလားေတာ့မသိပါဘူး အဲဒီႏွစ္မွာ ဆရာ့သမီး ဝင္းပပထြန္းလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ တစ္တန္းထဲေရာက္လာတယ္။ ဒါေတာင္ဆရာက မ်က္ႏွာသာမေပးပါဘူး …… သူ႔ပထဝီခ်ိန္မွာ စာမရလို႔ကေတာ့ ဇီးေစ့ကိုဒူးေအာက္ကခံၿပီး ခုံေပၚတက္ ဒူးေထာက္ခိုင္းတတ္ပါတယ္ …. ေသေအာင္နာေပါ့ .. ဟိုတုံးကဆရာေတြမ်ား မ်က္ႏွာမလိုက္တတ္ပါဘူး။ ပထဝီခ်ိန္ကိုေရာက္လို႔ စာမရရင္ေတာ့ ရင္တုန္ေနရတာေပါ့ .. ဆရာကကိုယ့္ကို စာမေမးရေအာင္ဆုေတာင္းေပေတာ့ ……

ဒီလိုနဲ႔ (၅)တန္းေအာင္လာတယ္ဆိုပါေတာ့ … ကၽြန္ေတာ္ကထူးထူးခၽြန္ခၽြန္အထဲေတာ့မပါေတာ့ပါဘူး .. လူေတာ္ေတြၾကားထဲမွာ သာမန္ပဲေပါ့ …

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တံုးက စာေမးပြဲႀကီးေျဖအၿပီးေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို ေက်ာင္းမွာ သင္တန္းေတြရွိပါတယ္ .. ၾကက္ေျခနီ၊ ဘင္ခရာ စသျဖင့္ေပါ့ .. (၅) တန္းေက်ာင္းပိတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ခင္ေမာင္သန္းရယ္ ဘင္ခရာသင္တန္းတက္ၾကပါတယ္ ………. ဘင္ခရာတက္ျဖစ္ပံုေျပာရအံုးမယ္ ……

ကၽြန္ေတာ္တို႔(၄)တန္းႏွစ္ (၁၉၇၉)ခုႏွစ္မွာ တစ္ႏိုင္ငံလံုး စာတတ္ေျမာက္ေရး (အသံုးလံုး)ဆိုၿပီး … အခုေခတ္လိုဆိုရင္ National Project လုပ္ပါတယ္ …. အဲဒီတံုးက အေျခအေနကိုျပန္ၾကည့္ခ်င္ရင္ ဆရာႀကီး ဦးသုခ ရိုက္ကူးၿပီး လူၾကမ္းကိုအံ့ေက်ာ္ကို အကယ္ဒမီဆုရသြားေစတဲ့ ဘယ္သူၿပိဳင္လို႔လွပါေတာ့ႏုိင္ ဆိုတဲ့ရုပ္ရွင္ကိုၾကည့္ေပ့ါ။ (အခု Burmese Classic Website က Classical ရုပ္ရွင္မွာရွိပါတယ္ .. http://burmeseclassic.com/show_bnw.php?index=QmFsVGh1UHlpbmc=&s=7&tp=2&title=Bae_Thu_Pyaine_Loe_Hla_Par_Tawt_Naing) ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕မွာလည္း အဲဒီအထဲက အတိုင္းပါပဲ … ေပ်ာ္စရာေတြခ်ည္းပဲေပါ့ ….

ေရးရင္းနဲ႔ေဘးေခ်ာ္တယ္ေျပာလည္းခံရမွာပဲ …. ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က အလြန္အားက်တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ထက္တစ္ႏွစ္ႀကီးတဲ့ ကိုသက္လြင္ဆိုတာရွိတယ္ … သူကတစ္တန္းႀကီးတယ္ … သူေနတဲ့အိမ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔တက္ခဲ့တဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အေရွ႕တည့္တည့္မွာပါ …. သူ႔အေဒၚ ေဒၚသန္းေရႊကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလယ္တန္းမွာအဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ဆရာမပါ ….

ကိုသက္လြင္ရဲ႕ဦးႀကီးေတာ္သူက ျမန္မာ့နံမည္ႀကီး ပန္းခ်ီဆရာႀကီးဦးလြန္းႀကြယ္ေပါ့ … အႏုပညာနဲ႔အႏုစိတ္မွာ ကိုသက္လြင္ကမ်ဳိးရိုးလိုက္ပါတယ္ .. သူ႔မွာ အဖြားေဒၚအံုးဆိုတာရွိပါတယ္ …. ကၽြန္ေတာ္တို႔အရပ္ေဒသထံုးစံက သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကို သႀကၤန္တစ္ခါ၊ ဝါဆိုတစ္ခါ၊ သီတင္းကၽြတ္တစ္ခါ (၃)ခါ အနည္းဆံုး အခ်ိန္ေရာက္တာနဲ႔ ရပ္ကြက္ထဲက လူႀကီးေတြရွိတဲ့အိမ္ေတြကို လူရြယ္ေတြနဲ႔ ကေလးေတြက လွဴစရာေတြနဲ႔ လွည့္ၿပီးကန္ေတာ့ရပါတယ္ …

ဆိုလိုတာကေတာ့ အဖြားအံုးဆီကို သြားၿပီးကန္ေတာ့ရင္း ကိုသက္လြင္နဲ႔ေတြ႕ရတာေပါ့ … သူက ငယ္ငယ္ေလးကထဲက အေဆာက္အဦပံုစံေတြ (အင္ဂ်င္နီယာအေခၚ Small Scale Model)ကို နမူနာ ပံုစံတူကို ဗိသုကာပညာရွင္လို လွလွပပ ရွိတာေတြကိုအသံုးျပဳၿပီး လုပ္ျပတတ္ပါတယ္ … ငယ္ငယ္ကေတာ့ သူ႔ကိုဗိသုကာအင္ဂ်င္နီယာျဖစ္လာမယ္ထင္ထားတာေပါ့ ….

အသံုးလံုးေအာင္ပြဲကို ကၽြန္ေတာ္တို႕(၄)တန္းမွာ လုပ္တယ္လို႔ထင္တယ္ .. အဲဒီမွာသူက(၅)တန္းေက်ာင္းသား၊ ဘင္ခရာတပ္ဖြဲ႕ဝင္ေပါ့ .. ဝတ္စံုအျဖဴေရာင္ေတြနဲ႔နဲ႔ ညီညီညာညာ သီခ်င္းေတြတီးမႈတ္ရင္း ခ်ီတက္ၾကတာ ၾကည့္လို႔ေကာင္းတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း(၅)တန္းေရာက္ရင္ ဘင္ခရာသင္တန္းတက္မယ္လို႔အားခဲထားခဲ့တာ .. (၅)တန္းေက်ာင္းပိတ္ေတာ့ စာရင္းေပးၿပီး တက္ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ …