ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေနာင္တ .... ေမခ၊ မလိခ နဲ႔ ျမစ္ႀကီးဧရာဝတီ

ေနာင္တ ဆိုတဲ့အတိုင္း ေနာင္မွ တရ တာပါပဲ …. ဒီလိုပါ … ေနာင္တ ဆိုတာ အမ်ိဳးမ်ဳိးရွိပါတယ္ …. ကိုယ္လုပ္သင့္တာ မလုပ္ခဲ့မိလို႔ ရတဲ့ေနာင္တ …. ကိုယ္မလုပ္သင့္တာကိုမွ ေရြးလုပ္ခဲ့မိလို႔ ရတဲ့ေနာင္တ …. အိုစံုေနတာပါပဲ …. အသက္ႀကီးလာတာနဲ႔အမွ် ရလာတဲ့ေနာင္တေတြကို ေငြလိုသာစုထားလို႔ရရင္ မဟာသူေဌးႀကီး ျဖစ္ေနေလာက္ေရာေပါ့ …

ကၽြန္ေတာ္ ဒီကေန႔ေျပာျပခ်င္တဲ့ေနာင္တက သြားသင့္တာကို အခြင့္အေရးေလးရတံုး မသြားခဲ့မိလို႔ အခုလို (၁၆)ႏွစ္ ေလာက္ၾကာမွ ရတဲ့ေနာင္တ အေၾကာင္းပါ ….

ဧရာဝတီ …. သူနဲ႔ပါတ္သက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာ မြန္ျပည္နယ္သားေတြက အေနနဲနဲစိမ္းတယ္လို႔ ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္ … သံလြင္ကသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဖြားဖက္ေတာ္လိုျဖစ္ေနတာကိုး … ဒါေပမယ့္လည္းပဲ အရြယ္ေရာက္သိတတ္စ အတန္းပညာသင္ေက်ာင္း စေနၿပီဆိုတာနဲ႔ သူ႔အေၾကာင္းကို ၾကားရေတာ့တာပါပဲ … ငယ္ငယ္က သူ႕ကိုကိုယ္ေတြ႕ မျမင္ဖူးခင္ကထဲက သူနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး အႀကိဳက္ဆံုးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ရွိခဲ့ပါတယ္ …

ျမစ္ႀကီးဧရာဝတီတဲ့ ….

ဧရာဝတီ … ျမစ္ႀကီး ဧရာဝတီ ….

နာမည္ေက်ာ္ အဆိုေတာ္ႀကီး ေမဆြိရဲဲ႕မိခင္ အဆိုေတာ္ရုပ္ရွင္ မင္းသမီးႀကီး ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္ဆိုတဲ့ အရမ္းနားေထာင္လို႔ေကာင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္က ေရဒီယိုကေန မၾကာမၾကာ လႊင့္ေပးတတ္တဲ့ သီခ်င္းထဲက စာသားေလးပါ ….

ေနာက္ေတာ့ေရာ … ကၽြန္ေတာ္(၈)တန္းႏွစ္ေလာက္မွာ အိမ္မွာ ကားစပါယ္ယာလုပ္တဲ့ ကမာဝက္ရြာသား ကိုဝင္းထြဋ္ ဆိုတာရွိပါတယ္ သူကဂစ္တာေလးလဲတီး …. ကိုခင္ဝမ္းရဲ႕သီခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုဆိုတတ္ေတာ့ မဟာသဘာဝရွင္ ဧရာဝတီကို ထပ္ၿပီး ရင္းႏွီးရျပန္ပါတယ္ …. ေနာက္ထပ္အသက္္နဲနဲရလာေတာ့ ကိုထူးအိမ္သင္ရဲ႕ ရာဇဝင္မ်ားရဲ႕သတို႔သမီး ငါတို႔ရဲ႕မိခင္ ဧရာဝတီ ကိုဆံုရျပန္ပါတယ္ …. အဲဒီေလာက္အထိကေတာ့ သူနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ မပတ္သက္ဖူးေသးပါဘူး …

ေနာင္တရရတဲ့ အေၾကာင္းေလးမေျပာခင္ ဒီေနာင္တနဲ႔ပါတ္သက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းေလးေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္ …

ကၽြန္ေတာ့္က ၁၉၉၄ ဒီဇင္ဘာမွာ စိုက္ပ်ိဳးေရးဘြဲ႕နဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးကထဲက လူသံုးေဆးေတြေရာင္းတဲ့ Company မွာ ဝင္ၿပီး အလုပ္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္ … ေက်ာင္းလည္းအၿပီး အလုပ္လည္းတန္းရဆိုပါေတာ့ … အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္က စစခ်င္းေတာ့ ရန္ကုန္မွာေပါ့ … အလုပ္ဝင္ၿပီး (၄)လအၾကာ ၁၉၉၅ ေမလမွာ Mandalay မွာ ရံုးခြဲဖြင့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္(၃)ေယာက္ကို အဲဒီမွာ သြားၿပီးတာဝန္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ Company က ေစလႊတ္ပါတယ္ … အဲဒီကထဲက ကၽြန္ေတာ္ျမန္မာျပည္ တစ္နံတစ္လ်ားကို ပတ္ၿပီးသြားရေတာ့တာပါပဲ … Mandalay ကေန မူဆယ္၊ တမူး၊ ျမစ္ႀကီးနား၊ မိုးေကာင္း အိုစံုေနတာပါပဲ …

၁၉၉၅ မွာပါပဲ … ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ျဖစ္တဲ့ မဝါဝါခိုင္တို႔ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕ကို ရထားစီးၿပီး တစ္ေခါက္ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္ … အဲဒီတံုးက ျမစ္ႀကီးနားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကေဆးေတြ ျဖန္႔ျဖဴးေနတဲ့ ( ) ေဆးဆိုင္က ကိုေအာင္ႀကီးနဲ႔ ကိုေပါက္ေပါက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေရာက္တံုးေရာက္ခိုက္ ေမခနဲ႔ ေမလိခ ျမစ္ဆံုကိုသြားလည္ဖို႔ တိုက္တြန္းပါတယ္ … အထူးသျဖင့္ကၽြန္ေတာ့္ကိုပါ၊ မဝါဝါခိုင္က တစ္ေခါက္ေရာက္ဖူးၿပီးသားကိုး …

မဝါဝါခိုင္ကလည္း ျမစ္ဆံုရဲ႕အလွအပေတြကိုေျပာျပတာေပါ့ … ဒါနဲ႔ကၽြန္ေတာ္လည္း ျမစ္ဆံုကို ဘယ္လိုသြားရမလဲ? ဘယ္ေလာက္ေဝးလဲ? ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲ နဲ႔ ဘယ္ေလာက္ကုန္မလဲ? စတဲ့ လဲေပါင္းမ်ားစြာကို သူတို႔ေတြကို ေမးၾကည့္တာေပါ့ … ရတဲ့ အခ်က္အလက္က ကားနဲ႔ဆိုျမန္မယ္ … ပိုက္ဆံကုန္မယ္ … စက္ဘီးနဲ႔လဲသြားလို႔ရသတဲ့ နဲနဲေတာ့ ေဝးတယ္တဲ့ … လမ္းမွာ သတိထားသြားရမယ္လို႔လည္း ေျပာေသးတာ … ေနာက္ၿပီး ကားငွားၿပီးသြား ရေအာင္လည္း ကိုယ္က Company ဝန္ထမ္းလခစားဆိုေတာ့ မခ်မ္းသာ … ဒါနဲ႔ပဲ မဝါဝါခိုင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စက္ဘီး တစ္ေယာက္ တစ္စီးစီငွားၿပီး ျမစ္ဆံုကို စက္ဘီးစီးသြားမယ္ဆိုၿပီး ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္ …

တစ္နာရီ တစ္နာရီခြဲ သာသာေလာက္ ခရီးေရာက္ေတာ့ ကရိန္ေနာ္ဆိုတဲ့ ဧရာဝတီ ျမစ္ကမ္းေဘးကိုေရာက္ပါတယ္ … အဲဒီမွာ စားေသာက္ဆိုင္ေလးေတြနဲ႔ View Point ရွိေတာ့ ခဏေလာက္ နားရေအာင္ဆိုၿပီး အေအးဝင္ေသာက္တာေပါ့ … ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျမစ္ေရကို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ျမင္ဖူးတာ အဲဒီမွာပါပဲ … ဧရာဝတီျမစ္ေရ ၾကည္ၾကည္ လင္လင္ထဲမွာ ေက်ာက္တံုးကေလးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာ္လၿမိဳင္ဖက္ ေအာက္ျပည္စကားနဲ႔ေျပာရရင္ လွမွလွေပါ့ …

ကၽြန္ေတာ္တို႔ထြက္လာတာကိုက ေနာက္က်ေနတာဆိုေတာ့ အဲဒီကိုေရာက္တဲ့အခ်ိန္က မနက္(၁၀)နာရီေလာက္ရွိပါၿပီ… ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ အေကာင္ကလဲ အလုပ္နဲ႔သာ သြားလာေနရတာ အားတဲ့အခ်ိန္ဆို နားနားေနေန ေနခ်င္တာကိုး … ဒါနဲ႔ အဲဒီမွာ ထမင္းဆိုင္က ထမင္းမွာစား အေအးေသာက္နဲ႔ မြန္းတည့္(၁၂)နာရီေလာက္ ေရာက္သြားပါေလေရာ …

စားေသာက္ၿပီးလို႔ ဆက္သြားမယ္လုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က မဝါဝါခိုင္ကို ဘယ္ေလာက္ထပ္သြားရမလဲ ေမးေတာ့ သူက အခုမွ ေလးပံုတစ္ပံုေလာက္ေရာက္ေသးတာ ေနာက္ထပ္(၃)(၄) နာရီေလာက္ဆက္စီးမွ ေရာက္မယ္တဲ့ … ဒါနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ကလည္း တစ္ေယာက္ထည္းဆို ျပသနာမရွိဘူး … သူက မိန္းကေလး ဆိုေတာ့ ျပန္မွျဖစ္မယ္ဆိုၿပီး ကရိန္ေနာ္ကေနပဲ လွည့္ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္ …

တကယ္တမ္းက ပိုက္ဆံနည္းနည္းစီ အကုန္ခံၿပီး ကားငွားသြားလိုက္ရင္ ျမစ္ဆံုကိုေသခ်ာေပါက္ေရာက္တာပါ ….

ဒီလိုနဲ႔ လွပတဲ့ ေမခနဲ႔မလိခတို႔ေပါင္းဆံုရာ ျမစ္ဆံုနဲ႔ လြဲခဲ့ရပါေတာ့တယ္ … စိတ္ထဲမွာေတာ့ တစ္ေန႔ေန႔ အေျခအေနေပးရင္ ေရာက္ေအာင္ျပန္လာမယ္ေပါ့ ….

ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မဟာသဘာဝအရွင္ ဧရာဝတီရဲ႕ ပထမဇာတ္လမ္းပါ …

ေနာက္တစ္ခါ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ကုန္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိတယ္ … ငါကေတာ့ ကိုယ္ရထားတဲ့ဘြဲ႕နဲ႔ လုပ္ေနတာက တစ္ျခားစီျဖစ္ေနၿပီ … စိုက္ပ်ိဳးေရးနဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုခုေတာ့ရွာၿပီး ေျပာင္းလုပ္မွ သင့္ေတာ္မယ္လို႔စဥ္းစားမိတယ္ … ဒါနဲ႔ အလုပ္ရွာေတာ့ အဆင့္ျမင့္ သီးႏွံအေျခာက္ခံ သိုေလွာင္ရံုေတြကို ျမန္မာျပည္မွာ စတင္မိတ္ဆက္ေပးမယ့္ Myanmar Grain System ဆိုတဲ့ Company ကို ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ဇန္နာဝါရီလမွာ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ေျပာင္းၿပီး လုပ္ျဖစ္တယ္ ဆိုပါေတာ့ …

အဲဒီ Company က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေဆာက္လုပ္ေရးေလာကမွာ ေအာက္ခံ Foundation ပိုင္ရိုက္တဲ့ Myanmar V Pile ရဲ႕ Company ရဲ႕ ကိုယ္ခြဲတစ္ခုပါ … ဆိုလိုတာက ေဆာက္လုပ္ေရးနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ Company ဆိုေတာ့ ဝန္ထမ္းအမ်ားစုက အင္ဂ်င္နီယာေတြပါ … အဲဒီတံုးက ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ Company ကလည္း ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာင္း ထိန္းသိမ္းေရးအတြက္ ကုန္က်စားရိတ္ေတြ တိုင္းတာဖို႔ရွိေနခ်ိန္ .. ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အေစ့ထုတ္ေျပာင္းနဲ႔ပါတ္သက္တဲ့ လိုအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြအတြက္ ရွမ္းျပည္နယ္ကို သြားရဖို႔ရွိေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ၿမိဳ႕ျပအင္ဂ်င္နီယာ ေညာင္ေလးပင္သား ကိုမ်ိဳးသန္႔ (အခုေတာ့ ျမန္မာ့အာမခံလုပ္ငန္း၊ ရာျဖတ္ဌာနမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနသူ)တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ကားတစ္စီးနဲ႔ လႊတ္လိုက္ပါတယ္ …. အစီအစဥ္က ရွမ္းျပည္ ေအာင္ပန္းဖက္ကို အရင္သြား … အဲဒီကေန မေကြးကိုျဖတ္ဆင္းၿပီး ျမစ္ေၾကာင္းထိန္းသိမ္းေရးမွာ အလုပ္သမားခအပါအဝင္ လိုအပ္တာေတြရဲ႕ ေဒသေဈးႏႈန္းေတြကို စံုစမ္းၿပီး တြက္ခ်က္ၾကဖို႔ပါ …. ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အေစ့ထုတ္ေျပာင္းနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ စာရင္းအခ်က္အလက္ေတြကို ရွာေဖြ စုေဆာင္းဖိုု႔ေပါ့ ….

လမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုမ်ိဳးသန္႔နဲ႔ စကားေတြေျပာ ေဆြးေႏြးၾကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ေသာင္းခ်ီ က်န္းက်န္းမာမာ ေနလာရာက အဲဒီအခ်ိန္ကထဲကစၿပီး ဖ်ားနာစျပဳေနတဲ့ ဧရာဝတီကို ကယ္တင္ဖို႔ တစ္ခ်ိဳ႕လိုအပ္တဲ့ေနရာမွာ ေသာင္တူး၊ တစ္ခ်ိဳ႕လိုအပ္တဲ့ေနရာၾကေတာ့ ေသာင္ျဖစ္ေအာင္ ျပန္လုပ္ စတဲ့ ျမစ္ေၾကာင္းထိန္းသိမ္းေရးမွာ လိုအပ္တဲ့ လုပ္ပံုလုပ္နည္း နည္းစံနစ္တစ္ခ်ိဳ႕ကိုသိခဲ့ရပါတယ္ ….

မေကြးကေန ေအာင္လံ၊ ျပည္စတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြကိုျဖတ္သန္းရင္း ဖ်ားနာစျပဳေနတဲ့ ဧရာဝတီကို နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္ … အဲဒီတုံးကေတာ့ ဖ်ားနာစျပဳေနတာေတာင္ ဧရာဝတီဟာ ခမ္းနားဆဲပါပဲ ….

ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မဟာသဘာဝအရွင္ ဧရာဝတီရဲ႕ ဒုတိယဇာတ္လမ္းပါ … ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူမရဲ႕ေနာက္ထပ္ ဇာတ္လမ္းေတြက အမ်ားသား …….

ဒီလိုနဲ႔ အေၾကာင္းမညီညြတ္ေတာ့ အဲဒီ Company ကေနထြက္ခဲ့ျပန္ပါတယ္ …

၂၀၀၁ ဇန္နာဝါရီလမွာ ကၽြန္ေတာ္ Japan ႏို္င္ငံက Sumitomo Corporation ရဲ႕ ရန္ကုန္ရံုးခြဲေအာက္က CropScience ဌာနေအာက္မွာ Technical Coordinator အေနနဲ႔ အလုပ္ဝင္ျပန္ပါတယ္ …. လုပ္ရမွာက ႏိုင္ငံအႏွံ႔သြားၿပီး စိုက္ပိ်ဳးေရး ပိုးသတ္ေဆးေတြကို ေတာင္သူလယ္သမားေတြ နည္းစံနစ္တက် သံုးစြဲတတ္ေအာင္ ေဟာေျပာပို႔ခ်ဖို႔ေပါ့ …

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ထပ္တစ္ခါ အထက္ျမန္မာျပည္ တစ္နံတစ္လ်ားကိုပတ္ၿပီး ခရီးေတြသြားရပါေတာ့တယ္ …

ေနာက္တစ္ခါ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ေရာက္ေတာ့ Sumitomo Corporation ကေန အခုလက္ရွိလုပ္ေနတဲ့ Company ရဲ႕ ရန္ကုန္ ရံုးခြဲကိုေျပာင္းျပန္ေတာ့လဲ ဒီလိုအလုပ္ပဲဆိုေတာ့ ခရီးသြားတာနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ အသားက်လာခဲ့ပါတယ္ ….

ေျပာျပခ်င္တာက အဲဒီခရီးေတြမွာ မၾကာခဏ ဧရာဝတီျမစ္ကို တံတားေပၚက တစ္မ်ဳိး၊ ကားတင္ကူးတဲ့ဖယ္ရီနဲ႔ တစ္ဖံု အႀကိမ္ႀကိမ္ျဖတ္ခဲ့ရပါတယ္ … တစ္ခါတစ္ရံ မင္းဘူးဖက္ ဧရာဝတီကမ္းနဖူးက ရြာေတြကိုေရာက္ရင္ ႏုံးတင္ေျမႏု သဲေသာင္ျပင္အသစ္ေပၚလာတဲ့အခါ စိုက္ပ်ိဳးေျမလုၾကလို႔ ရြာသားေတြ ျပသနာတက္ၾကတာေတြကိုလည္း ၾကားရတတ္ ပါတယ္ …

ဧရာဝတီတိုင္းမွာလည္း ဟသၤာတေရာက္ေတာ့ သူ႔အနားပါပဲ၊ ပဲခုူးတိုင္းမွာေရာ … ျပည္တစ္ဖက္ကမ္း ကံမၿမိဳ႕ဖက္ … ေအာင္လံ .. သရက္ စံုေနတာေပါ့ … သူ႔အနားပါပဲ …

တစ္ခါတံုးက ပုဂံကေန ပခုကၠဴၿမိဳ႕ဖက္ကို ကားတင္တဲ့ဇက္နဲ႔ ျဖတ္ကူးေနတံုး ကိုထူးအိမ္သင္ရဲ႕ အခမ္းအနားဆံုးေသာ သက္ရွိကဗ်ာ ဧရာဝတီကို တိုးတိုးေလးဆိုခဲ့ဖူးပါတယ္ ….

တစ္ခါ ၂၀၀၅၊ ၂၀၀၆ တေလွ်ာက္လံုးျပည္ဖက္ေရာက္ျပန္ေတာ့ ျပည္မွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းတုံးက သူငယ္ခ်င္း ေအာင္သိန္းဦးနဲ႔ ျမစ္ကမ္းနံေဘးက စားေသာက္ဆိုင္မွာထိုင္ျဖစ္ပါတယ္ … ညေန ေနဝင္ကာစ ေမွာင္ပ်ပ်မွာ သူ႕ကိုတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလးေတြ႕ျပန္ေတာ့ ကိုခင္ဝမ္းရဲ႕ ျမစ္မင္းနဲ႔ ေအးျမတဲ့ေျမာက္ေလေၾကာင္းေပၚက မိုးမခ်ဳပ္မီ အိမ္ျပန္မယ့္ ငွက္ကေလးေတြကို ေငးရင္း ကိုခင္ဝမ္း သီခ်င္းကို ဆိုရျပန္ပါတယ္ …….

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ေျပာသလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ရာကို ေတာ္ရာျဖစ္ေအာင္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းက ႀကိဳးစားၾကည့္ရင္း ေနလာခဲ့တာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကို ေရာက္တဲ့ အထိပါပဲ ….

ဒါေပမယ့္လည္း ေပ်ာ္ရာကေန ေတာ္ရာျဖစ္မလာေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုလည္း ေလာေလာဆယ္ ေတာ္ရာျဖစ္တဲ့ စကာၤပူကို ေျပာင္းလာခဲ့ရပါေတာ့တယ္ …

ဘာပဲေျပာေျပာေပါ့ …. ကၽြန္ေတာ္တို႔ဇနီးေမာင္ႏွံကေတာ့ တစ္ေန႔မွာသားေတာ္ေမာင္ သူ႔ေျခေထာက္ေပၚမွာသူ ရပ္ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ရာမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းျပန္ေနဖို႔ ေန႔စဥ္စိတ္ကူးေနဆဲပါပဲ … တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ျမစ္ဆံုကို ေအးေအးလူလူ သြားလည္ ဦးမယ္ေပါ့ …. စိတ္ကူးေတြပါ ……….

အခုမွ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေနာင္တအေၾကာင္းေျပာျပရေတာ့မယ္ … ကၽြန္ေတာ့္မွာ အက်င့္တစ္ခုရွိပါတယ္ အဲဒါကေတာ့ မနက္ရံုးသြားတိုင္း ညကထုတ္လႊင့္သြားခဲ့တဲ့ ျမန္မာသီတင္းေတြကို ဖုန္းထဲက Podcast ကေန Download လုပ္ၿပီး ကားေပၚမွာ နားေထာင္သြားတာပါ … ဒီေန႔မနက္ေတာ့ ျမစ္ႀကီးနားကထင္ပါတယ္ လူုငယ္ဓါတ္ပံုဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔ အင္တာဗ်ဴးမွာ ျမစ္ဆံုဟာ အရင္လိုမဟုတ္ေတာ့ပါဘူးတဲ့ …. ၾကည္လင္တဲ့ေရ …. လွပေအးခ်မ္းမႈေတြ …. အို ဘာမွျပန္မရေတာ့ပါလား ….

လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၆)ႏွစ္ေလာက္က သြားခဲ့ရင္ ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ …. ဘာပဲေျပာေျပာ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ေမခနဲ႔မလိခ ေပါင္းဆံုရာ ျမစ္ဆံုဆိုတာကို ေအးေအးလူလူ သြားလည္မယ္ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အိမ္မက္ေတြ ….

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ရာျပန္ေနႏိုင္တဲ့တစ္ေန႔ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ေသာင္းခ်ီၿပီး က်န္းက်န္းမာမာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ ျမန္မာ တစ္ႏိုင္ငံလံုးနဲ႔ မခြဲအတူေနခဲ့တဲ့ …. မိခင္ …….. ဧရာဝတီ …. သူ႔ကိုေရာအသက္ရွင္လွ်က္ ျပန္ဆံုခ်င္ပါေသးတယ္ ……….